W tym roku przypada 15. rocznica ustanowienia Narodowego Dnia Pamięci „Żołnierzy Wyklętych”, obchodzonego po raz pierwszy 1 marca 2011 r. Co ciekawe, także wśród żołnierzy antykomunistycznego podziemia możemy znaleźć nauczycieli i członków ZNP. Najbardziej znanym był Stanisław Sojczyński „Warszyc” – pisze dr Piotr Wierzbicki, historyk z Muzeum Armii Krajowej w Krakowie i członek Oddziału ZNP Kraków – Śródmieście.
***
Przyznaję się do założenia i należenia do nielegalnej organizacji, celem której było przeciwdziałanie terrorowi władz, walka z bezprawiem i prześladowaniem, czyli samoobrona, co zresztą ilustrują moje rozkazy.
Stanisław Sojczyński „Warszyc” (przed komunistycznym sądem, grudzień 1946 r.)
Wskaźnikiem naszego postępowania jest nie to, co władze (komunistyczne) oficjalne głoszą, a co czynią.
Stanisław Sojczyński „Warszyc” (z listu do Jana Mazurkiewicza „Radosława”, 1946 r.)
***
Narodowy Dzień Pamięci „Żołnierzy Wyklętych” został ustanowiony przez Sejm Rzeczpospolitej Polskiej na mocy ustawy z 3 lutego 2011 r. „W hołdzie >>Żołnierzom Wyklętym<< – bohaterom antykomunistycznego podziemia, którzy w obronie niepodległego bytu Państwa Polskiego, walcząc o prawo do samostanowienia i urzeczywistnienie dążeń demokratycznych społeczeństwa polskiego, z bronią w ręku, jak i w inny sposób, przeciwstawili się sowieckiej agresji i narzuconemu siłą reżimowi komunistycznemu” – podkreślono w preambule ustawy.
Data święta państwowego – 1 marca – przyjęta została nieprzypadkowo, bowiem w 2011 r. obchodzona była 60. rocznica zamordowania w 1951 r. siedmiu członków IV Zarządu Głównego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, którzy zostali oskarżeni o współpracę z Niemcami podczas okupacji (co było absurdem), a przede wszystkim o działania podejmowane przeciwko władzy komunistycznej. Zostali skazani na karę śmierci. Byli członkami ostatniego Zarządu Głównego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, organizacji niepodległościowej i prodemokratycznej, sprzeciwiającej się dyktaturze komunistów.
1 marca w więzieniu mokotowskim zamordowano strzałem w tył głowy Łukasza Cieplińskiego, Adama Lazarowicza, Mieczysława Kawalca, Józefa Rzepkę, Franciszka Błażeja, Józef Batorego i Karola Chmiela. Wszyscy oni byli oficerami Armii Krajowej, a spośród nich major Adam Lazarowicz ps. „Klamra”, w latach 1935-1939 był nauczycielem i kierownikiem szkoły w Guminiskach. Z kolei porucznik Karol Chmiel ps. „Grom” poprzez żonę – kierowniczkę szkoły w Wojsławiu – był związany z kręgami nauczycielskimi. Obydwaj też byli przedwojennymi żołnierzami Wojska Polskiego.
Komentowanie jest włączone